Afgelopen zondag de 25e oktober was het zover, ik ging mijn eerste 10km loop afleggen tijdens de door AV ‘23 georgabiseerde Middenmeerloop. De week ervoor wegens gebrek aan motivatie enigszins slecht getraind. Maar goed, als het van de laatste week zou moeten afhangen dan zou het niet goed zijn. Aldus, goed voorbereid togen Pauline en ik ’s morgens naar mijn zus, zwager en kleine baby neefje in Watergraafsmeer.Om van daar uit naar AV ‘23 te gaan, de atletiek vereniging die de Middenmeerloop organiseerde. Mijn zwager is lid van AV ‘23 en had zich ook ingeschreven. Zo’n twee weken geleden hadden we de route al verkend. We kregen op de atletiekbaan echter te horen dat de route ietsjes verlegd was. Dat was jammer want daar ging ons psychologisch voordeel van de route kennen.
Daarvoor echter eerst even relaxen bij hen thuis, op (hard)loop afstand van de vereniging. Koffie drinken, hartslagmeter omdoen, en even de sportdrank naar binnen werken. Laatste pitstop en op naar de club, inlopen en aanmelden. Netjes op tijd om 11.30 waren we klaar en stonden we aan de start. Optimistisch had ik me vooraan gemeld, naast mijn zwager en zijn medelopers die zich als doel gesteld hadden de tocht onder de 40 minuten af te leggen. Ik was al blij als ik om 43:49 kon finishen, dezelfde tijd als dat mijn zwager en ik het rondje gelopen hadden!
Enige minuten later dan gepland klonk het startschot eindelijk en spoot iedereen om me heen er vandoor. Ik stapte enigszins gelijk op en keek bij de eerste bocht op mijn horloge: 17,5km/u dat was te snel, zo zou ik me opblazen. Meteen begon ik afstand te nemen van mijn zwager door langzamer te lopen, zo zakte ik naar 15,5km/u. Aangekomen op de weg naar het SciencePark keek ik weer, 14,4km/u nog steeds te snel. Het enige voordeel was, op dat moment had ik mijn eerste kilometer al gelopen!
Echter, na ruim 1 kilometer gelopen te hebben zakte het tempo toch in. Na ruim 2 kilometer bedacht ik me dat ik eigenlijk geen zin meer had. Het was niet zozeer bedenken als wel dat ik mijn motivatie begon te verliezen. Wat doet een loper dan? Die gaat staan staren naar zijn horloge: hartslag 180, snelheid 13,2km/u, tijd zo’n 10 minuten gelopen. Shit dat betekend nog ruim 35 minuten te gaan, zo voelde het. Eindelijk kwam na zo’n 20 tot 24 minuten gelopen te hebben de splitsing in zicht. We liepen namelijk langs een kanaal richting Diemen Noord, aan het einde van de bebouwing zouden we een park in rennen en via een lus weer terugkomen op de dijk. Helaas, het park bood de wind vrij spel, ook dat nog, wind tegen. Even doorworstelen zodat ik weer op de dijk zou komen. Dat ging rap, maar helaas bood de dijk geen beschutting, nu hadden we de wind gewoon tegen.
Leuk om te zien waren de lopers die achter me aan kwamen. Demotiverend was dat ik aan alle kanten ingehaald werd door lopers die dus wel rustig vertrokken waren en nu naar een snellere tijd dieselden! Daar kwam de brug van de A1 weer in zicht en de wandelbrug naar IJburg die er voor lag. Dat betekende dat we flink op weg waren naar de finish, hoeveel gaf mijn klok aan? 7,11km dat betekend nog bijna 3km te gaan, zo’n 17 minuten en er stond al 30 minuten op de teller. Daar ging de tijd onder de 45 minuten die ik als doel gesteld had. Laat staan de 43:49! Twee suppoosten riepen dat ik er nog zo’n twee te gaan had toen ik langs een woonwagencentrum rende (wat lag die mooi trouwens, aan het water, lekker dicht bij de stad en toch er buiten!). Het einde van de dijk kwam in zicht!
© 2009 Else van Luxzenburg
De dijk afrennend weer de zoveelste check van de hartslag. Die bleef maar ruim boven de 176 dreunen. Wel raar, twee weken ervoor met mijn zwager was 176 de maximale hartslag die ik had en toen stokte de ademhaling zo ongeveer in mijn keel! Dit maal presteerde ik het om door te ademen: diep inademen en rustig uitademen! Ging warempel zeer goed zelfs. Het talud van de dijk gebruikte ik om even op adem te komen, hartslag zakte naar 177, dat geeft weer ruimte. De benen wilde niet echt meer, nu ja dan maar gewoon rond laten gaan, tempo vasthouden geen kracht zetten. Weer ingehaald, de eerste dames kwamen al langs zetten. Nog 1 passeerde, als ik die nou in het voetspoor kon volgen? Even aanzetten tot de spoorbrug, het SciencePark achter me latend. Helaas kon ik het tempo niet volhouden, nog wat mensen passeerden me! We keerden het sportpark op, dan lijkt het alsof je er al bijna bent. Helaas is het dan nog zo’n kilometer. Ik ging de gok niet aan om alles er doorheen te jagen en voor de finish te buiten adem te stranden. Liep dus rustig door, tempo was gelukkig van de 12km/u weer richting 12,8km/u toegenomen. Daar is de brug naar AV ‘23! De laatste meters, een iets oudere man liep voor me. De simpele wijsheid van mijn zwager spookten door mijn hoofd: “als je iemand wilt passeren, moet je dat voor de finish doen!” klinkt Cruijfiaans logisch, maar enkele meters voor de finish was de baan met linten afgezet en versmald. Dus enkele meters voor de finish viel er al niet meer in te halen!
© 2009 Else van Luxzenburg
Zo zette ik een laatste eindsprint in, waar was Pauline, met mijn zus en ouders? Sja mijn zus had nogal wat mensen uitgenodigd! Links stonden ze langs de baan, ik hoorde mijn naam en zette aan een heuse eindsprint. Rechts van de baan zag ik ineens mijn moeder met camera en mijn vader er naast. Ze stonden pal naast de finish. Nog zo’n 10 meter, mijn longen beukten in mijn borstkas, mijn hartslag schoot zeer waarschijnlijk drastisch omhoog maar ik ging niet meer kijken, gewoon doorrennen! En toen eindelijk de matten van de finish, ik was er stopte met rennen en zette de stopwatch op. mijn horloge stil. Pakte de medaille aan en checkte de tijd: 44:18 toch nog onder de 45minuten gelopen. Fantastisch gevoel zeg, mijn eerste 10km gelopen en mijn doelstelling gehaald!
De felicitaties in ontvangst genomen van Pauline, mijn zus, zwager twee vriendinnen die ook waren komen kijken en toen mijn ouders!
Nadat ik met mijn zwager naar zijn huis was gegaan en we ons gedouched hadden zijn we naar park Frankendael gegaan waar een soort eco-markt was. Even gezellig met elkaar wat gegeten en gedronken en toen zat de dag er weer op. De rest van de zondag genoten van de spierpijn en kramp in de benen!
Nu komt de mentale en fysieke voorbereiding voor mijn eerste 15km: de Zevenheuvelenloop in Nijmegen op 15 november!
Update: de officiële uitslag is bekend op uitslagen.nl ik heb volgens de officiële uitslag 44:19 er over gedaan. Chips zeg, 1 seconde te vroeg mijn horloge uitgedrukt! Met deze tijd was ik 26e in mijn categorie “Mannen Senioren” van de 137 deelnemers! Ik had voor mezelf gesteld dat ik bij de eerste 50 wilde eindigen, dus wat dat betreft ben ik ook weer tevreden!
